przejdź do Sochaczew.pl
Sochaczew
160289 odwiedzin

ODDZIAŁ IV Smerfy

A A A

Propozycje zajęć tygodniowych dla grupy „Smerfy”- 4 latki

12.04.- 16.04. 2021r.

Opracowała: M. Rozmarynowska, A. Szlaga

 

Poniedziałek 12.04.2021r.

 

Temat Tygodnia: Z kulturą za pan brat.

Temat dnia: Poznajemy wiarę we własne siły

Cele:

-  poznanie wartości „wiary we własne siły” na podstawie bajki;

-  rozwijanie umiejętności rozpoznawania i nazywania emocji odczuwanych w rożnych sytuacjach;

-  doskonalenie umiejętności budowania komunikatywnej wypowiedzi; wdrażanie do szanowania emocji innych; rozwijanie empatii

 

Przebieg:

  1. Czynności higieniczne- nadzorowanie etapów mycia rąk.

 

  1. Miłe kotki – zabawa z elementem czworakowania. Dzieci-kotki czworakują w dowolnych kierunkach. Na hasło R.: kici, kici – kotki czworakują szybko do R. Na hasło: ciii – układają się do snu, zwijając w kłębek, na hasło: miłe kotki – czworakują w dowolnych kierunkach.

 

  1. Pajacyki – zabawa z elementem podskoku. Dziecko  stoi i wykonują „pajacyki” w miejscu, na sygnał (pojedyncze uderzenie w tamburyn, garnek, bębenek) pajacyk podskakuj jak najwyżej.

 

  1. Stosowanie  zwrotów  grzecznościowych w różnych sytuacjach w ciągu dnia.

 

  1. Omówienie wartości –Wiara w siebie.

 

 

Informacje dla rodziców.

Wiara w siebie jest przekonaniem o własnej sprawczości. To świadomość danej osoby, że jest w stanie wykonać różne czynności, osiągnąć zamierzone cele, odnaleźć się w różnych sytuacjach. Jej elementem jest wysokie poczucie własnej wartości.

Dzieci zwykle mają naturalną tendencję do wiary we własne możliwości. Może nawet czasem się wydawać, że jest ona przesadna, dlatego warto wesprzeć je, by potrafiły zachować równowagę. Tak by w przyszłości ich wiara w siebie nie wykluczała świadomości ich mocnych i słabych stron, ale była z nią spójna. Można wesprzeć maluchy w budowaniu wiary w siebie poprzez:

– zachęcanie do podejmowania wysiłków, próbowania swoich sił w różnych typach zadań i chwalenie podejmowania prób;

– pokazywanie mocnych i słabych stron z zaznaczeniem, że słabości mogą zostać zniwelowane przez mocne strony oraz że wielu rzeczy można się nauczyć;

– częste proponowanie zadań, w których dzieci mogą odnieść sukces, jeśli włożą w nie trochę wysiłku;

– opowiadanie bajek, w których bohaterowie, dzięki wierze w siebie i niepoddawaniu się mimo przeciwności, osiągnęli zamierzony cel.

Zabawa wprowadzająca

R. przygotowuje dla dziecka tor przeszkód z zadaniami o różnym stopniu trudności. Zachęca  do udziału i podejmowania prób pokonania wszystkich przeszkód. Mówi, że nie należy się bać, że coś się nie uda, ale uwierzyć w siebie. Podczas zabawy zachęca dziecko  do aktywności, szczególnie przy zadaniach sprawiających większe trudności.

Na koniec R. omawia zabawę: mówi dziecku , że jeśli  nie wierzył w siebie i nie próbował pokonać jakiejś przeszkody, to niczego się nie nauczył. Jeśli natomiast próbował, ale mu się nie udało, to znaczy, że tak łatwo się nie poddał i nauczył się czegoś nowego (ćwiczył wytrwałość), a jeżeli dalej będzie próbował i nie będzie się poddawał, pewnego dnia na pewno mu się to uda.

 

 

  1. Legenda o Smoku Wawelskim – słuchanie utworu i rozmowa na temat wiary we własne siły, jaką prezentował szewc Skuba. R. podczas czytania legendy ilustruje ją sylwetami bohaterów oraz przedmiotami wymienionymi w utworze. Postać Smoka R. tworzy z zielonego balonu, który nadmuchuje, ale nie zawiązuje. Podczas czytania utworu przy scenie, gdy smok pije wodę z Wisły, R. stopniowo nadmuchuje balon. Gdy dochodzi do fragmentu: (…) napęczniał tak bardzo, że nagle pękł z hukiem i rozpadł się na milion kawałkow!, przekuwa balon szpilką.

Dla efektu do środka balonu można wrzucić odrobinę konfetti. ( papierowe sylwety bohaterów (król Krak, rycerze, szewczyk Skuba, owce, królewna, mieszkańcy), ilustracje: zamek, pieczara, Wisła (niebieska tkanina), smok wykonany z zielonego balonu, szpilka

 

  1. 7.      182

Legenda o Smoku Wawelskim

 

Czy wiecie, co upamiętnia krakowski pomnik smoka stojący u stop Wawelu? Ten potwor jest na szczęście z metalu i nikomu nie może zrobić krzywdy, ale jego pierwowzór nie na żarty nastraszył mieszkańców Krakowa.

Dawno, dawno temu, tak dawno, że nikt już nawet nie pamięta, kiedy dokładnie to się wydarzyło, w pieczarze pod Wawelskim Wzgórzem zamieszkał najprawdziwszy, straszliwy smok ziejący ogniem. Gdy wydawał z siebie złowrogi ryk, drżały ściany wszystkich domów, a nawet ściany zamku, w którym mieszkał król Krak.

Smok polował na pasące się owce i inne zwierzęta. Pożerał je, a gdy tylko ponownie zgłodniał, znów wyruszał na łowy, wprawiając w przerażenie wszystkich mieszkańców. Zdarzało mu się też porywać bezbronne dziewczęta. Ze strachu o swoje corki i żony krakowianie sami zaczęli podrzucać mu pod jaskinię tłuściutkie owce z nadzieją, że gdy potwor się naje, nie będzie polował. Wszyscy jednak drżeli na myśl, że w końcu zabraknie zwierząt…

Król Krak rozmyślał od rana do wieczora, jak się pozbyć smoka. Ogłosił nawet, że śmiałek, który zabije potwora, dostanie w nagrodę rękę królewskiej córki. Kolejni rycerze stawali do walki ze smokiem, ale żaden z nich nie zdołał go pokonać. Tym, którzy mieli szczęście, udawało się uciec; innych smok pożerał, i to razem ze zbroją. Królewna płakała, król nie spał po nocach ze zmartwienia, a mieszkańcy byli coraz bardziej przerażeni.

Któregoś dnia do zamku przybył szewczyk Skuba i skłonił się przed królem.

- Wiem, jak uwolnić Kraków od tego podłego potwora! – obwieścił.

Król wysłuchał całego planu. „To się może udać!” – pomyślał. Jeszcze tego samego dnia szewczyk zamknął się w swoim warsztacie i przystąpił do pracy, dodając sobie odwagi wesołą piosenką:

Może nie jestem rycerzem,

ale w swój rozum wierzę!

Wiem, jak Kraków ocalić,

król mnie na pewno pochwali!

Potwor nie będzie już szkodzić.

Król mnie za to nagrodzi!

Oto, co wymyślił Skuba: zdobył gdzieś piękną, owczą skórę, wypełnił ją siarką i smołą, a następnie zszył wszystko tak zręcznie, że wypchana owca wyglądała jak żywa. Nad ranem podrzucił ją pod smoczą pieczarę. Gdy tylko smok się obudził i poczuł, że jest głodny, wypełzł na zewnątrz i zauważył smakowicie wyglądającą, tłuściutką owcę. Rzucił się więc na nią i połknął w całości, mlaszcząc z apetytem olbrzymim smoczym jęzorem. Minęło jednak zaledwie kilka chwil, gdy uczucie sytości ustąpiło miejsca straszliwemu pożarowi żołądka. Potwor poczuł, jak gdyby ogień trawił go od wewnątrz!

Z upiornym jękiem smok rzucił się do brzegu Wisły i chcąc ugasić pragnienie, począł pić wodę; pił i pił, aż napęczniał tak bardzo, że nagle pękł z hukiem i rozpadł się na milion kawałków!

Mieszkańcy Krakowa wiwatowali na cześć sprytnego szewca, a król Krak dotrzymał słowa: wkrótce Skuba i królewna stanęli na ślubnym kobiercu. Skuba opływał od tej pory we wszelkie dostatki, żal mu było jednak porzucić swoje ulubione zajęcie… dlatego nadal szył poddanym buty!

 

N. zadaje  pytania do wysłuchanego utworu: Jaki straszliwy potwor mieszkał dawno

temu w Krakowie? Co stawało się z rycerzami, których król wysyłał do walki z potworem? W jaki sposób Skuba zgładził potwora? Czy szewczyk pokonałby smoka, gdyby nie wierzył w siebie i swój plan? Dlaczego?

 

  1. Kiedy i dlaczego trudno nam uwierzyć w siebie? – rozmowa kierowana.  Dziecko ( można także do rozmowy zachęcić rodzeństwo) wypowiada się na temat tego, czego nie lubi robić z braku wiary w siebie. R. zapisuje na kartce pomysły lub tworzy schematyczne obrazki. Może również wcześniej przygotować ilustracje przedstawiające sytuacje, w których dzieci często czują zakłopotanie i niepewność. Dziecku będzie wówczas łatwiej zrozumieć „wiarę i brak wiary w siebie”. Następnie R. rozmawia z dzieckiem na temat tego, dlaczego w niektórych sytuacjach trudno uwierzyć w siebie i coś zrobić, oraz o towarzyszących temu uczuciach (obawa, że coś wyjdzie nie tak, strach przed odmową lub porażką, wstyd, że ktoś nas wyśmieje, nieśmiałość, a także ból brzucha, szybsze bicie serca, płacz).

 

 

Wtorek 13.04.2021r.

 

Temat dnia: W świecie filmu 

 

Cele:

-  poznanie pojęcia „film animowany”;

-  rozwijanie koordynacji wzrokowo -ruchowo- słuchowej;

-  kształtowanie koncentracji uwagi i spostrzegawczości;

-  rozwijanie mowy;

 

 

Przebieg:

  1. Czynności higieniczne- nadzorowanie etapów mycia rąk.

 

  1. Siadamy na krzesełku – ćwiczenie dużych grup mięśniowych. Dziecko stoi  stopy

rozstawione na szerokość barków, ręce luźno. Na przemian udaje, że siada na krześle – robi przysiad, wypychając daleko biodra do tyłu, jednocześnie uginając nogi w kolanach, po chwili wraca do pozycji wyjściowej.

 

  1. Co to jest film? – rozmowa kierowana. R. pokazuje dziecku zdjęcie kamery filmowej

i kadrów ze znanych dzieciom bajek. R. wprowadza pojęcie

„film animowany, inaczej rysunkowy lub kreskówka”. (• ilustracja kamery filmowej, kadry z wybranych filmów dla dzieci)

 

  1. Stosowanie  zwrotów  grzecznościowych w różnych sytuacjach w ciągu dnia.

 

  1. Filemon i Bonifacy – słuchanie wiersza i rozmowa na jego temat, oglądanie odcinka

filmu animowanego opowiadającego o przygodach tytułowych bohaterów.

  1. KDS

 

  1. 7.      186Filemon i Bonifacy

 

Tu są uszka, tam ogonek.

Proszę: oto Filemonek.

Prawie cały jak śnieg biały.

Taki śliczny kotek mały.

Dzieci lubią tego kotka.

Chce go głaskać, kto go spotka.

Jest tam jeszcze Bonifacy.

Czuje się jak w kociej pracy.

Filemona wciąż pilnuje,

Bo ten cały czas figluje.

Bonifacy ma futerko

Całe lśniące jak lusterko.

Lubi mięsko, ciepłe mleczko,

Kocią karmę i jajeczko.

Odwiedź kiedyś koty oba.

Każdy z nich Ci łapkę poda.

Chyba, że będą zmęczone.

Może miały trudny dzionek?

 

R.  zadaje dziecku pytania do wysłuchanego utworu: Jak nazywają się bohaterowie wiersza? Jak wygląda Filemon? Jak wygląda Bonifacy? Co lubią robić koty z wiersza? Następnie pokazuje dziecku  ilustracje obu kotów z bajki „Przygody kota Filemona” oraz zaprasza  do

obejrzenia jednego jej odcinka. Po obejrzeniu filmu R. pyta , czy rozpoznało  bohaterów z bajki, i prosi o opowiedzenie ich przygód. (ilustracja Filemona i Bonifacego, wybrany odcinek bajki „Przygody kota Filemona”)

 

6.  Jak powstaje film animowany? – zabawa dydaktyczna. R. przedstawia dziecku schematyczny rysunek kota. Następnie tłumaczy, jak tworzono filmy animowane, pokazując kilka obrazków ww. zwierzęcia, różniących się tylko położeniem jego ogona (ogon pod kątem 90 stopni, kolejny obrazek – ogon po kątem 70 stopni itp.). R. szybko zmienia kolej kartki, na których kot jest statyczny, a ogon się porusza. (Uwaga!  można skserować 10 rysunków kota bez ogona i dorysowywać mu osobno ogon, w rożnych pozycjach). • schematyczne rysunki kota z ogonem w różnym położeniu

 

7. Tworzymy swój filmzabawa kreatywna. R. proponuje dziecku nakręcenie filmu

przedstawiającego scenę z dzisiejszego  dnia angażując rodzeństwo. R. jest reżyserem i kamerzystą. Po nakręceniu krótkiego filmu domownicy  go oglądają. • kamera, telewizor

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=hjq7_uUIwHo

 

 

 

 

 

Środa 14 .04.2021r.

 

Temat dnia: W teatrze.

Cele:

poznanie pojęcia „teatr”;

- rozwijanie wyobraźni twórczej

 

 

Przebieg:

  1. Czynności higieniczne- nadzorowanie etapów mycia rąk.

 

  1. Baletnice- zabawa. Dziecko chodzi po obwodzie koła, podnosząc wysoko kolana, plecy proste. Na sygnał Rodzica – klaśnięcie- dziecko zastyga w dowolnej pozie baletnicy.

 

  1. 3.      W teatrzesłuchanie wiersza i rozmowa na temat teatru z wykorzystaniem rekwizytów

 

W teatrze

 

W wygodnym fotelu siedzę w teatrze,

przed siebie na scenę wciąż patrzę, i patrzę…

 

Wtem gasną światła w wielkiej sali,

wszyscy rozmawiać zaraz przestali.

Do góry pnie się czerwona kurtyna,

bo właśnie spektakl się rozpoczyna.

 

Już scenografia wprawia w zdumienie,

do zamku przeniesie nas przedstawienie.

 

Wtem aktor wchodzi w złotej koronie

i siada dostojnie na wielkim tronie.

A z nim aktorka w sukni balowej,

odgrywa rolę mądrej królowej.

Już słychać w dali trąby i dzwony,

poddani składają niskie ukłony.

Wtem rycerz pojawia się w lśniącej zbroi,

a obok niego koń płowy stoi.

Lecz koń ten nie jest żywą istotą,

jest rekwizytem, ręczną robotą.

I chociaż z drewna jest wyrzeźbiony,

to w przedstawieniu jest ożywiony.

 

I szybko tak mija mi czas w teatrze,

a gdy się boję, na scenę nie patrzę!

Kiedy się smucę lub kiedy wzruszę,

łezki w chusteczkę wytrzeć wnet muszę.

Są też momenty wielkiej radości,

skąd tyle emocji w mym sercu gości?

 

Teraz aktorzy zdejmują maski,

chyba czekają na widzów oklaski?

Z uśmiechem nisko nam się kłaniają,

wielkie uznanie i brawa dostają!

 

Czerwona kurtyna się opuściła

i całą scenę znów zasłoniła.

Wtem błysły światła w wielkiej sali,

wszyscy ze swoich foteli wstali.

I to już koniec jest przedstawienia

– Teatrze magiczny, do zobaczenia!

 

R. zadaje  pytania do wysłuchanego utworu: W jakie miejsce przeniósł nas wiersz?,

Po co chodzi się do teatru? Jacy bohaterowie występowali w spektaklu, o którym opowiadał

wiersz? Co możemy zobaczyć i znaleźć w teatrze? (R. rozmawia z dziećmi na temat scenografii, sali, sceny, kurtyny, aktorów, masek, kostiumów, afiszu, biletów itp.) Jakie emocje, uczucia może w nas wzbudzić przedstawienie teatralne?  • ilustracje: maska teatralna, kostium, rekwizyty wykorzystywane w przedstawieniu teatralnym, scena, kurtyna, aktor, aktorka, sala teatralna, bilet, afisz teatralny

(ilustracje muszą być adekwatne do tematyki

  1. Stosowanie  zwrotów  grzecznościowych w różnych sytuacjach w ciągu dnia.

 

  1. Kurtyna do góry, kurtyna w dół. – zabawa ruchowa. Dziecko i domownicy  np. rodzeństwo  maszerują po pokoju  w rytmie granym przez R.  trzymając za rogi chustę w kształtach prostokąta lub kwadratu. Gdy muzyka cichnie, R. podaje hasło: Kurtyna w dół! – domownicy  chwytają chustę za dwa rogi, wyciągają do góry ręce, stają na palcach i powoli kucają, naśladując chustą opuszczanie kurtyny. Gdy muzyka cichnie i R. podaje hasło: Kurtyna w gorę! –  kucają i chwytają chusty za dwa rogi, po czym powoli wstają, wyciągają ręce do góry i stają na palcach  naśladując chustą podnoszenie kurtyny. Wznowienie muzyki  jest znakiem do dalszego marszu. -  chusty w kształtach prostokątów lub kwadratów,

 

  1. Moj rekwizyt – praca plastyczno - techniczna

Dziecko wybiera jeden spośród różnych przedmiotów i zamienia go w rekwizyt, który można wykorzystać w dowolnym przedstawieniu, np. drewniana łyżka (może ją zamienić w księżniczkę), pudełko po bombonierce (może je zmienić w laptop), krzesło (może je zmienić w konia) itp. Do tworzenia rekwizytu dziecko używa dostępnych materiałów plastycznych. • materiały plastyczne, różne przedmioty

 

https://www.youtube.com/watch?v=TkBHN9TYP-0

 

 

Czwartek 15 .04.2021r.

 

Temat dnia: Balet i opera nasze serca na teatr otwiera.

 

Cele:

- poznanie cech baletu i opery;

- rozwijanie sprawności ruchowej i tężyzny fizycznej;

- rozwijanie umiejętności tanecznych; rozwijanie poczucia rytmu i wrażliwości muzycznej;

-  uwrażliwienie na piękno wyrazu baletu i opery

 

Przebieg:

  1. Czynności higieniczne- nadzorowanie etapów mycia rąk.

 

  1. Co to jest opera? – rozmowa kierowana. R. pokazuje dziecku ilustrację z dowolnej

opery. Następnie tłumaczy, że opera to taki rodzaj przestawienia teatralnego, w którym aktorzy rozmawiają ze sobą, śpiewając, a muzyka buduje nastrój opowieści. Na koniec rozmowy R. może włączyć dzieciom fragment dowolnego libretta, gdzie śpiewają soliści i zespół. • fragment libretta, ilustracja przedstawienia operowego.

 

  1.  Zestaw ćwiczeń gimnastycznych

Część wstępna

– „Wiatr i deszcz” – zabawa orientacyjno-porządkowa. R. rozdaje domownikom  kolorowe chustki i układa na podłodze obręcze hula-hoop. Na słowa R.: wiatr – domownicy zaczynają biegać i wymachiwać chusteczkami nad głową, na hasło: deszcz – zakładają chustki na głowę i wchodzą do obręczy. . • kolorowe chustki po jednej dla każdego

, obręcze hula–hoop

Część główna

– „Jak piękny kwiat” – ćwiczenie dużych grup mięśni. R. układa na podłodze kolorowe chustki.

Domownicy -pszczółki poruszają się swobodnym biegiem w różnych kierunkach po sali, ramionami naśladują ruch skrzydeł owadów. Na zapowiedź: Pszczółki na kwiatku – ćwiczący podbiegają do ułożonych na podłodze chustek i wykonują klęk podparty. Uginają ręce w łokciach i zbliżają nos do podłogi, a następnie wracają do pozycji wyjściowej

• kolorowe chustki po jednej dla każdego

– „Kolorowe motyle” – ćwiczenie kształtujące mięśnie tułowia. Domownicy  siedzą w siadzie skrzyżnym, trzymają kolorową chustkę nad głową (dwiema rękami za rogi). Wykonują skłony boczne tułowia, chustką naśladują latającego nad głową motyla. Po chwili robią skłony do przodu i do tyłu, nie odrywając pośladków od podłogi.  • kolorowe chustki po jednej dla każdego

– „Złap motyla” – zabawa z elementem podskoku. Domownicy poruszają się w podskokach po pokoju Na słowa: Uważajcie, dzieci, motylek leci – wyrzucają energicznie chustki w gorę, a następnie próbują złapać. • kolorowe chustki po jednej dla każdego

– „Co potrafi chusteczka?” – ćwiczenie rozwijające płynność ruchów. Domownicy  pokazują, co potrafi chustka: latać – dzieci podrzucają chustkę wysoko do góry; krążyć – przekładają z ręki do ręki, z przodu i z tyłu; podskakiwać – dotykają jednym rogiem chustki do podłogi i energicznie podrywają ją do góry; rysować kołka – zataczają koła raz prawą, raz lewą ręką; tańczyć przy muzyce – tańczą, prezentując swój układ z chustką.

Część końcowa

– „Marsz” – domownicy  maszerują po sali, każde samo. Na sygnał  dobierają się parami i maszerują razem po obwodzie koła.

 

 

  1. Stosowanie  zwrotów  grzecznościowych w różnych sytuacjach w ciągu dnia.

 

  1. Jak działa telefon – zabawa badawcza, eksperyment. R. robi dziurki w dnach dwóch plastikowych kubeczków. Następnie przeciąga dość długi sznurek (ok. 2 m) przez otwory i zawiązuje jego końce. Gdy telefon jest gotowy,  dziecko trzyma przy uchu jeden kubeczek, a R. mówi do drugiego kubeczka jakieś hasło. Dziecko przekazuje  to, co usłyszało. Uwaga! Telefon będzie działał, jeżeli podczas przekazywania informacji sznurek łączący kubeczki będzie

bardzo naprężony (fale dźwiękowe rozchodzą się po sznurku). • dwa plastikowe kubeczki, sznurek

 

  1. Poznajemy balet – rozmowa kierowana. Dzieci siedzą w kole. N. pokazuje im zagubioną baletkę i pyta: Czy wiecie, co to jest i do kogo mogło należeć? Następnie pokazuje ilustrację dziewczyny i chłopaka w strojach baletowych, np. z jakiegoś przedstawienia. Dziecko i domownicy omawiają

wygląd tancerzy i podają nazwy elementów ich stroju, tj. baletki (pointy), paczka baletowa

inaczej tutu – strój uszyty z tiulu (dla dziewcząt), mężczyźni tańczą w trykocie oraz getrach.

• ilustracja przedstawiająca tancerzy baletowych w tradycyjnych strojach, baletka, ilustracja baletki

 

  1. 7.      193
  2.  Nasze Jezioro Łabędzie – improwizacja ruchowa do fragmentu muzyki z „Jeziora Łabędziego” Piotra Czajkowskiego. R. rozdaje  chusty i pokazuje, w jaki sposób s poruszają się baletnice (lekko, na palcach, sylwetka wyprostowana). Następnie włącza melodię, a domownicy  zamieniają się w tancerzy baletu i próbują pokazać ruchem wszystkie emocje zawarte w utworze „Jezioro Łabędzie”. • chusty, fragment muzyki z baletu Piotra Czajkowskiego „Jezioro Łabędzie”

 

https://www.youtube.com/watch?v=xQwYKNMu0mQ

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=g3ENX3aHlqU

 

https://www.youtube.com/watch?v=FbVNOT1eO6o

 

 

Piątek 16. 04.2021r.

 

Temat dnia: Zabawa w teatr?

Cele:

-  poznanie roli aktora w teatrze;

- rozwijanie myślenia przyczynowo-skutkowego;

- rozwijanie kreatywności i zdolności manualnych;

-  budowanie wiary we własne siły

PROPOZYCJE ZAPISU W DZIENNIKU zapis skrócony uczę.pl

 

Przebieg:

 

 

  1. Czynności higieniczne- nadzorowanie etapów mycia rąk.

 

  1. Kto może zagrać w teatrze, czyli rodzaje teatru – rozmowa kierowana z wykorzystaniem rekwizytów. R. pokazuje dziecku rożne przedmioty: kukiełka, pacynka, łyżka, marionetka i pyta: Co to za przedmioty? D. podaje nazwy zgromadzonych rekwizytów. Czy mogą one zagrać w teatrze? Dziecko  wyraża swoje opinie, N. zwraca ich uwagę, że łyżka też może zagrać w teatrze, jeżeli ożywi ją aktor. Są rożne teatry, np.

– Teatr tradycyjny – grają w nim aktorzy, mogą być ubrani w rożne stroje, czasami dziwne i śmieszne.

– Teatr lalek – w nim grają rożne lalki (marionetka, kukiełka, pacynka – aktorzy udzielają im swojego głosu i najczęściej są schowani).

– Teatr cieni – głównym aktorem jest w nim cień, który tworzy schowany za zasłoną aktor.

– Teatr tańca (np. balet) – tu aktorami są tancerze, którzy podczas przedstawienia nie mówią ani słowa, a swoje historie opowiadają tańcem.

– Opera – tu aktorami są śpiewacy. • pacynka, marionetka, łyżka drewniana, kukiełka

 

  1. Robimy kukiełki- praca plastyczno- techniczna. Dz. z drewnianej łyżki robi kukiełki. Ozdabia w dowolny sposób, doklejając oczy, rysując buzię mazakami. Z bibuły lub włóczki robi włosy. ( drewniane łyżki, oczy- naklejki, mazaki, bibuła, włóczka)
    1. Stosowanie  zwrotów  grzecznościowych w różnych sytuacjach w ciągu dnia.

 

  1. 5.      Dobre maniery w teatrze- rozmowa kierowana z wykorzystaniem sylwet z emocjami. R. pyta jak należy zachować się w teatrze. Dziecko po każdym zdaniu podnosi do góry sylwety z emocjami ( jeśli opisane zachowanie jest dobre- sylwetę z uśmiechniętą buźką, jeśli było niewłaściwe- sylwetę z rozgniewaną miną i kończy zdanie: Jeśli….to jestem zły/szczęśliwy, bo mi przeszkadza/ nie przeszkadza.

 

- Jeśli w teatrze twój  sąsiad rozmawia, to….bo mi to przeszkadza.

- Jeśli w teatrze twój sąsiad grzecznie siedzi na swoim miejscu i jest cichutko, to….bo mi to nie przeszkadza.

- Jeśli w teatrze twój sąsiad kreci się na swoim miejscu, wstaje i siada,to….

- Jeśli w teatrze twój sąsiad żuje głośno gumę i je cukierki, szeleszcząc papierkami, to…

Itp…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kontakt